Sinds een aantal jaren onderzoek ik lavoirs: negentiende-eeuwse washuizen op het Franse platteland. Het onderzoek begon als een fotografische verkenning van kenmerkende architectonische elementen, zoals waterbassins, de schuine stenen randen, waterkanalen en de compluvium-daken.

        Ooit waren het levendige werkplaatsen met een uitgesproken sociale functie, met name voor vrouwen. Mannen waren er niet welkom, waardoor de lavoirs fungeerden als plekken waar vrouwen onder elkaar werkten, vrij konden communiceren en een zekere vorm van emancipatie bereikten.

       Nu de washuizen hun oorspronkelijke functie hebben verloren, lijken ze monumenten voor water te zijn geworden: lege, deels verlaten gebouwen met een waterbassin als centraal punt. Ze verschillen sterk in schaal, materiaalgebruik en karakter. Sommige bevinden zich midden in het dorp, andere zijn verscholen in het landschap, langs rivieren of bronnen, deels overwoekerd door mos en begroeiing.

       Het onderzoek gebruikt de washuizen als lens om de relatie tussen architectuur en sociale structuren te onderzoeken, en om te reflecteren op hoe geschiedenis zich materialiseert in ruimte en landschap.